MOJE MIASTO TARNÓW – MÓJ POWIAT TARNOWSKI

 

Na przełomie XIX i XX wieku ukazywało się czasopismo pt. „Nowy Kolejarz”. Był to organ galicyjskich kolejarzy, do których zaliczali się również kolejarze tarnowscy. Redaktorem był Wiktor Bachowski, natomiast wydawcą Tomasz Tokarz. Ukazywał się dwa razy w miesiącu (1. i 15 dnia miesiąca). Redakcja mieściła się w Krakowie, przy placu Szczepańskim 7 (II piętro). Prawie w każdym numerze była notka o Tarnowie. Szczególnie interesującym jest dział „Listy z przestrzeni”. Nierzadko z powodu pomówień i obrazy poszkodowani szukali sprawiedliwości w sądach powszechnych z oskarżenia prywatnego. Sprawy zakończone i wygrane na ogół kończyły się ugodą, ale winny musiał w „Nowym Kolejarzu” na własny koszt opublikować sprostowanie ze stosownymi przeprosinami.

Od połowy XIX w. Tarnów miał swoją prasę lokalną (świecką). Nieco o niej już napisano. Pierwszy numer gazety pt. „Zgoda” ukazał się w Tarnowie 1 kwietnia 1848 r. Wydawana była trzy razy w tygodniu. Od 4 listopada 1848 r. do 11 stycznia 1849 r. miała tytuł: „Gazeta Tarnowska godło: Zgoda”. Założycielami jej byli dwaj tarnowianie: Stanisław Pilat (literat) i Karol Wilczyński (urzędnik), który później objął po Pilacie funkcję redaktora odpowiedzialnego. Redakcję jego stanowili wówczas: Jan Szwejkowski, adwokat i Wojciech Bandrowski, późniejszy burmistrz Tarnowa. Współpracowali z nią: ks. Eugeniusz Janota, germanista, krajoznawca, taternik oraz adwokat Maksymilian Michalski a także bracia Franciszek i Michał Wiesiołowscy. Początkowo „Zgoda” była nieoficjalnym organem miejscowej Rady Narodowej, krótko w listopadzie 1848 r. wychodziła nakładem Rady Narodowej obwodu tarnowskiego jako jej faktyczny organ. „Zgoda” była pismem politycznym, stała na gruncie uwłaszczenia chłopów, obok krakowskiej...

Gustaw Müldner urodził się 16 stycznia 1880 r. w Tarnowie. Był synem powstańca z 1863 r., późniejszego  sybiraka – Wilhelma Müldnera [1] . Całą młodość spędził w rodzinnym Tarnowie, gdzie ukończył c.k. gimnazjum, którego absolwentami przed nim byli m.in. poeta Kazimierz Brodziński, historyk Józef Szujski, a później pisarz Roman Brandstaetter, polityk Adam Ciołkosz, historyk Władysław Czapliński. W latach gimnazjalnych żywo angażował się w działalność paramilitarną, m.in. w ramach tarnowskiego „Sokoła”, którego był współzałożycielem [2] . Po złożeniu egzaminu dojrzałości przeniósł się do Lwowa i podjął studia na Wydziale Inżynierii tamtejszej Politechniki. Wyróżnił się wówczas jako wybitnie zdolny student o dość wszechstronnych zainteresowaniach matematycznych, malarskich i muzycznych. Jako młodzieniec obdarzony pięknym głosem (tenor liryczny) brał udział m.in. w zagranicznych występach cieszącego się dużą estymą chóru Politechniki Lwowskiej.

Cmentarz wojenny nr 282 w Wojniczu położony jest na skrzyżowaniu ulic Loretańskiej, Zacisze i Wąwóz Szwedzki za kaplicą Najświętszej Marii Panny Loretańskiej. Jego powierzchnia wynosi 172 m², założony jest na planie nieregularnego wieloboku, ogrodzony betonowymi słupkami połączonymi parami stalowych rur.

Kaplica pw. Najświętszej Panny Marii Loretańskiej w Wojniczu znajduje się na skrzyżowaniu ulic Loretańskiej, Zacisze i Wąwóz Szwedzki. Według legendy w miejscu, gdzie dziś stoi kaplica miała znajdować się mogiła w której pochowano rycerzy Bolesława Śmiałego, zabitych przez niewierne żony, broniące się wraz z kochankami na Górze Panieńskiej (zamku Trzewlin) przed zdradzonymi mężami wracającymi z wyprawy kijowskiej. Według innej legendy w miejscu tym pochowano żołnierzy szwedzkich, którzy zginęli w bitwie pod Wojniczem w 1655 r. w czasie potopu szwedzkiego.